شهرهای اینده

ساختمان های آینده

www.doctv.ir

چرا ساختمان های اینده توسط شما شکل خواهند گرفت

www.ted.com

معرفی بیست ساختمان آینده نگر در جهان

www.aparat.com

مستند ابر پروژه های آینده جهان

www.aparat.com

ساختمان های اینده با معماری نوین در فیلیپین

tamasha.com

ساختمان های آینده

www.aparat.com

دانلود مستند معماری و شهرسازی طراحی شهری Lynda Urbanized

www.3dmaxfarsi.ir

مستند معماری نقش پهبادها در طراحی، ساخت و معماری آینده

www.arel.ir

معماری شهرهای آینده

معماری شهرهای آینده

پیش‌بینی معمارها برای برخی از شهرهای آینده اینگونه است…

وقتی به آینده‌ی تمدن شهری می‌اندیشیم اینکه چیزی بیشتر از آنچه تا کنون در دنیا برخی از کشورها به آن رسیده‌اند قابل دسترسی باشد، دور از ذهن می‌نماید. 

برای نمونه در دوبی، ژاپن و سنگاپور برخی از چشمگیرترین امکانات معماری جهان را می‌توانید ببینید. 

هلسینکی پیشگام در شفافیت اطلاعات است. 

برزیل  سرگرم آزمایش سیستم‌های ترابری شهری کارامد، پایدار و سازگار با محیط زیست است.

 و کره جنوبی در حال ساختن زیباسازیهایی با تکیه بر ارتباط دیجیتال است.

ولی معماران و طراحان فضاهای شهری رویاهای دیگری نیز دارند:

ARTISANOPOLIS

SeaSteading

از ۵ سال پیش تا کنون انستیتو Seasteading سرگرم کار بر روی شهر Artisanolopolis بوده است. این شهری شناور است که انرژی آن از خورشید و برق-آبی تامین می‌شود.

برای پایدار کردن سیستم تامین خوراک، در سراسر شهر کشت گلخانه‌ای خواهد بود و آب آشامیدنی از آب‌شیرین‌کن تامین خواهد شد. 

از این شهر که به مانند جزیره‌ای شناور است با موج شکن‌های بسیار بزرگی در برابر موج‌های مخرب محافظت می‌شود.

سال پیش انستیتو Artisanolopolis یک یادداشت تفاهم با حکومت جزایر Polynesian فرانسه امضا کرد تا ساخت این شهر را از سال ۲۰۱۹ در اقیانوس محدوده‌ی آن حکومت آغاز کند.

اگر همه چیز برابر برنامه پیش برود تا سال ۲۰۲۰ این شهر شگفت‌انگیزِ خودمختار، آماده‌ی پذیرایی از نخستین ساکنان خود خواهد بود.

THREE MARTIAN COLONIES

سال پیش ناسا  بیش از ۱۶۵ طرح کاربردی برای زندگیِ بدون خطر در مریخ  را پذیرفت سه تا از این طرح‌ها اینگونه هستند:

LavaHive

Lava Hire

با ریخته‌گری از ضایعات فضاپیماها ماژولهای قابل اتصال به‌همی برای کار گذاشتن در سطح و زیر سطح مریخ ساخته خواهد شد

Gamma

Gamma

ربات‌های نیمه‌خودمختاری پیش از انسان، به مریخ فرستاده می‌شوند که فضایی شبیه این را در مریخ بسازند.

Mars Ice House

Mras Ice House

این طرح نیز باید با دیواره‌های یخی با پوششی از سنگ ساخته می‌شود

OCEAN SPIRAL

Ocean Spiral

همزمان که ناسا به فکر قابل‌سکونت کردن مریخ است، شرکت ژاپنی Shimizu  نیز می‌خواهد شهر پایدار و دوستدار محیط زیستی در زیر آب بسازد. 

این شهر قرار است در ۵۰۰ متری زیر سطح آب شناور باشد و با هزینه ۲۶ میلیارد دلار ساخته خواهد شد و در آن فضاهای مسکونی و تجاری ایجاد خواهد شد. 

این شهر قرار است با یک لنگر مارپیچ ۱۵ کیلومتری به کف اقیانوس متصل باشد.

 اکنون دانشمندان سرگرم پیدا کردن راههای تامین انرژی برای آن از کف اقیانوس هستند.

OAS1S

Oas1s

این طرح آینده‌ای را هدف گرفته تا همه‌ی لذت‌ها و امکانات سبز جنگل را در شهر داشته باشیم.

در این معماری بتن با چوب و برگ جایگزین خواهد شد. این چوب و برگ‌ها نور، آب و اکسیژن مورد نیاز زندگی را تامین می‌کنند. در این ساختمان‌ها از چوب‌های بازیافتی، ایزولاسیون طبیعی و شیشه‌های سه‌جداره بهره گرفته خواهد شد.

منبع:

www.dailygoodnews.com

چهره شهرها در ۱۰۰ سال آینده

کارشناسان در گزارشی با موضوع “زندگی در آینده” مدعی شدند که تا ۱۰۰ سال دیگر، رویای ساخت شهرهای زیر آبی و خانه‌های “چاپی سه‌بعدی” محقق می‌شود.

خبرگزاری ایسنا: نتایج یک بررسی که تحت عنوان “گزارش اسمارت‌تینگز از زندگی آینده” منتشر شده از این واقعیت حکایت دارد که در طول یک قرن، انسان قادر خواهد بود در ساختمان‌هایی که ۲۵ طبقه زیر زمین ساخته شده‌اند، سکونت داشته باشند.

در این گزارش که حاصل مطالعات گروهی از اعضای آکادمی و کارشناسان آینده‌نگر در کمپانی “اسمارت‌تینگز” است همچنین پیش‌بینی شده که در این مدت ابر آسمان‌خراش‌ها و شهرهای حبابی در زیر آب احداث می‌شوند که برای بشر قابل سکونت خواهند بود.

چهره شهرها در 100 سال آینده! +عکس

این اعضای آکادمی شامل مهندسان معمار و کارشناسان شهری و همچنین اساتیدی از دانشگاه “وست‌مینستر” معتقدند که در این فاصله زمانی همچنین هواپیماهای شخصی به یکی از وسایل حمل و نقل شهری تبدیل می‌شوند که شهروندان می‌توانند از آن‌ها برای جابه‌جا کردن خانه خود در سراسر جهان به هنگام تعطیلات استفاده کنند.

به نوشته روزنامه ایندپندنت، دکتر “ماگی آدرین پوکوک”، از محققان این مطالعه گفت: زندگی امروز ما تقریبا از آنچه در یک قرن گذشته بوده غیرقابل تشخیص و بسیار متفاوت است اما اکنون اینترنت روش ارتباط ما، نحوه یادگیری و کنترل زندگی را متحول کرده و دور از ذهن نیست که در آینده نیز تغییر و تحولات وسیع بیشتری در زندگی بشر رخ دهد.

منبع:

www.fardanews.com

سفر به شهرهای آینده

شهر خودروهای بدون راننده چه فرقی با شهرهای کنونی دارد؟

برنامه‌ریزان شهرهای آینده شهرها را جور دیگری خواهند ساخت. این شهرها مملو از بزرگراه‌ها و میان‌برهایی است که نه برای ماشین‌ها، که برای آدم‌ها طراحی شده‌اند.

آینده نگر/ منبع: مجله وایرد

برای احساس کردن روح یک شهر نباید دنبال مجسمه‌ها یا موزه‌هایش باشید، باید به خیابان بروید. نبض زندگی شهری در فضاهای مشترک آن می‌زند. در طول سده اخیر، خودروهای شخصی بر این فضا مسلط شده‌اند و خیابان‌ها و محیط دور و بر را شکل می‌‌دهند. راه‌ها عریض و مستقیم‌اند تا سفر سریع امکان‌پذیر باشد. چهارراه‌ها تحت نظارت قرار دارند تا از افرادی که حواسشان به ماشین‌ها نیست محافظت شود. کسب‌وکارها نزدیک فضاهای باز قرار گرفته‌اند تا مشتریان راحت‌تر ماشین‌هایشان را پارک کنند. بخش‌های مهمی از شهرها اصلا مناسب افراد پیاده نیست.

اما حالا که کم‌کم ماشین‌ها شروع به راندن خودشان می‌کنند، می‌شود پیش‌بینی کرد که این روند تغییر می‌کند. برنامه‌ریزان شهرهای آینده شهرها را جور دیگری خواهند ساخت. این شهرها مملو از بزرگراه‌ها و میان‌برهایی است که نه برای ماشین‌ها، که برای آدم‌ها طراحی شده‌اند. شهرهای آینده ممکن است این‌شکلی باشند:

۱:شاهراه

خیابان اصلی در شهرهای آینده وجود خواهد داشت تا تراموا‌ها و اتوبوس‌های بدون راننده بتوانند افراد را به‌سرعت به مقصدشان برسانند، اما به تعداد زیادی از این شاهراه‌ها نیاز نخواهیم داشت. تکنولوژی خودروهای خودکار هیچ‌وقت بی‌نقص نخواهد شد، به همین خاطر محدودکردن خیابان‌هایی که در آن ماشین‌ها می‌توانند سریع بروند می‌تواند آمار تصادفات را پایین بیاورد.

۲: فضای سبز

حتی مقدار کمی رنگ سبز – یک درخت این طرف خیابان، یک پارکلت آن طرف – می‌تواند سلامت روانی شهروندان را بهبود ببخشد. خبر خوش این‌که در شهرهای آینده چون تعداد خودروهای شخصی پایین می‌آید جای بیشتری برای طبیعت خواهد بود. در شهرهای آینده آب بیشتری در شهر جریان خواهد داشت و پیاده‌ها در کنار رودها احساس بهتری خواهند داشت.

۳:آشیانه و کندو

شهری را تصور کنید که در آن خودروها کنار خیابان پارک نمی‌کنند و خبری از پارکینگ‌های عظیم چندطبقه نیست. البته پارکینگ‌ها کاملا از بین نخواهند رفت. از طرفی در ساعاتی از روز مردم کمتر به تاکسی نیاز دارند و فعال بودن این تاکسی‌ها در ساعت‌های خلوت هزینه زیادی روی دوش شرکت تاکسی‌رانی می‌گذارد. اینجا آشیانه‌ها وارد معادله می‌شوند. در نقاط مختلف شهر محل‌های توقف خواهیم داشت که در آن تاکسی‌های بدون استفاده برای ساعاتی آرام می‌گیرند. «کندو»های بزرگ‌تری هم خواهیم داشت که تاکسی‌ها را برای شارژ و تعمیر به آنجا می‌فرستیم.

۴:مالیات بر صندلی خالی

وقتی شهرداری‌ها نمی‌توانند از پارکینگ‌ها و جریمه راننده‌های خاطی پول دربیاورند باید به راه‌های تازه‌ای برای تامین بودجه فکر شود. یکی از این راه‌ها مالیات بستن بر صندلی‌های خالی در خودروهای شخصی بدون راننده است. این مالیات به طور خودکار به صورت دقیقه‌ای حساب می‌شود و باعث روان‌تر شدن ترافیک خواهد شد.

۵:ایستگاه‌ تاکسی

در جاده‌ها و خیابان‌هایی که برای تاکسی‌های بدون راننده طراحی شده، نیاز نیست افراد در خیابان منتظر تاکسی باشند. ایستگاه‌ها برای سوار و پیاده‌شدن به وفور در سراسر شهر پخش شده و به این ترتیب شکل تاکسی گرفتن افراد متحول خواهد شد. احتمالا ایستگاه تاکسی شبیه ایستگاه اتوبوس یا مترو خواهد بود.

۶:پایان منطقه‌بندی

قوانین محدود ارتفاع ساختمان‌ها با این هدف به وجود آمده بودند تا جلوی ترافیک و کمبود پارکینگ را در مناطق خاص بگیرند. در شهر بدون راننده دیگر مشکل ترافیک و پارکینگ وجود ندارد و قوانین منطقه‌بندی (Zoning) آسان‌گیرانه‌تر خواهند بود.

۷:شهر بدون علامت

علامت‌ها و دوربین‌های بررسی سرعت مجاز، چراغ قرمز، علامت گردش به چپ ممنوع. اینها تزئینات شهرهایی هستند که برای رانندگان نیازمند و پراشتباه طراحی شده‌اند. در دنیای خودروهای بدون راننده، ماشین‌ها قوانین را بلدند و از آن تخطی نمی‌کنند. احتمالا تنها تابلویی که مورد نیازتان خواهد بود تابلوی زمان تقریبی ورود خودروهای عمومی است.

۸:مراکز تماس

خودروهای بدون راننده مصون از خطا نیستند. در صورتی که خودرو از کنترل خارج شد و در آن گیر کردید یا موانع پیش‌بینی‌ناشده‌ای مثل تعمیرات و بازسازی جاده باعث شد به دردسر بیفتید، انسان‌ها در مراکز تماس – احتمالا رانندگان سابق تاکسی‌های اوبر – آماده‌اند که کنترل خودرو را در دست بگیرند و شما را از ترافیک یا مشکلات دیگر نجات دهند.

۹: خیابان‌های آرام فرعی

خبابان‌های فرعی در شهرهای آینده اول به انسان‌ها سرویس می‌دهند و بعد به خودروها. آنها دور رستوران‌ها، مغازه‌ها و مدارس پیچ خواهند خورد. در این خیابان‌ها همه جا دارند: خودروهای بدون راننده، دوچرخه‌سوارها، اسکیت‌بازها و عابران پیاده. دیگر می‌توانید بدون نگرانی وسط خیابان فرعی راه بروید و تصادف نکنید.

۱۰: خودروهای چندکاره

خودروهای بزرگ بدون راننده در زمان‌های مختلف عملکردهای مختلف خواهند داشت: صبح‌ها بچه‌ها را به مدرسه می‌رسانند، در طول روز خریدهای خانه را تحویل می‌دهند، بعدازظهرها بچه‌ها را از مدرسه برمی‌گردانند و آخر شب میهمانان جشن تولد در فلان کافه را به خانه برمی‌گردانند.

۱۱: ساختمان‌های لابی‌دار

وقتی خودرو را در پارکینگ خانه پارک نمی‌کنید، هیچ‌کس از طریق گاراژ وارد خانه نمی‌شود و اینجاست که لابی‌ها رونق می‌گیرند. ورودی ساختمان‌ها – از مجتمع‌های مسکونی گرفته تا ادارات – بزرگ‌تر، دلبازتر و پیچیده‌تر خواهند شد.

۱۲: پهپاد پستچی

پهپادهای خیابانی نامه‌ها را پخش می‌کنند یا خریدهای کوچک سوپرمارکتی را به خانه‌ها می‌رسانند. پهپادهای پرنده سفارش‌های بزرگ‌تر را حمل می‌کنند. پهپادها با پایان شیفت کاری‌شان به آشیانه برمی‌گردند که یک ون بدون راننده است.

منبع:

ifoeh.com

پیشرفته‌ترین شهرهای آینده چه امکاناتی خواهند داشت؟+تصاویر

کلانشهرهای جدیدی که امروزه با فناوری‌های نوین آینده‌نگرانه ساخته می‌شوند، چشم‌اندازی از شهرهایی هستند که در آینده انتظار جوامع انسانی را می‌کشند.

به گزارش گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان،کلانشهرهای جدیدی که امروزه با فناوری‌های نوین آینده‌نگرانه ساخته می‌شوند، چشم‌اندازی از شهرهایی هستند که در آینده انتظار جوامع انسانی را می‌کشند. با تعدادی از شهرهای جهان که به این فناوری‌های نوین مجهز شده‌اند، آشنا می‌شویم.

لوسیل؛ قطر

7 شهر‌ آینده در دنیای امروز+تصاویر

قطری‌ها که کشورشان در سال ۲۰۱۰ از سوی فیفا به میزبانی جام جهانی ۲۰۲۲ انتخاب شد، در تدارک این میزبانی به جای بازسازی و نوسازی شهرهای موجود، به ساخت شهر جدیدی اقدام کردند که لوسیل (Lusail) نام دارد. شهر لوسیل با بودجه ۴۵ میلیارد دلاری (حدود ۱۷۲هزار میلیارد تومان) و با مساحت ۷۲ کیلومتر مربع در ۲۳ کیلومتری شمال دوحه بنا می‌شود و در نهایت ۲۰۰هزار تا ۴۵۰هزار نفر بیشتر از جمعیت کل قطر را در خود اسکان خواهد داد. شهر لوسیل که با استفاده از درآمدهای کلان نفتی و گازی دولت قطر ساخته می‌شود، به علت این‌که از اولین خشت بنا می‌شود، هیچ‌یک از مشکلاتی را که اکنون گریبانگیر شهرهای بزرگ شده است، نخواهد داشت. به‌عنوان مثال، می‌توان به شبکه‌های برق، آب‌رسانی، گاز و فاضلاب اشاره کرد که برای سهولت حفاظت و نگهداری و عدم ایجاد مشکلات برای شهروندان، درون‌شبکه‌ای از تونل‌های خاص قرار می‌گیرند. همچنین سازندگان این شهر برای تامین امنیت، دوربین‌های مدار بسته‌ای را در سطح شهر برای نظارت بر اماکن قرار داده‌اند.

در سامانه‌های سرمایشی، برای خنک‌کردن ساختمان‌های شهر از انرژی خورشیدی استفاده می‌شود. همچنین این ساختمان‌ها به شبکه وسیعی از لوله‌های آب سرد مجهز هستند که براساس برآوردهای انجام شده بسیار مقرون به صرفه‌تر از سامانه‌های تهویه فعلی است. در شبکه فاضلاب شهری نیز از لوله‌های خلأ استفاده می‌شود و لوله‌های پنوماتیکی زباله‌های شهری را به شکل کارآمدی بازیافت می‌کنند. سنجش‌گرهای هوشمندی که در شهر لوسیل به کارگرفته می‌شود، نسل بعدی سنجش‌گرهای انرژی هستند که با عملکرد هوشمند و از طریق صفحه‌های نمایشگر تعبیه شده در داخل منازل، امکان مشاهده میزان مصرف انرژی را برای مالکان فراهم کرده و به برنامه‌ریزان شهری در مدیریت بهینه تقاضا برای آب و برق کمک می‌کند. ساخت این شهر تا سال ۱۳۹۸/ ۲۰۱۹ به پایان می‌رسد.

پنا استیشن نِکست؛ ایالات متحده

7 شهر‌ آینده در دنیای امروز+تصاویر

شهر هوشمند پنا استیشن نکست (Pena Station Next)، در رقابت با فوجی ساوای ژاپن و در نزدیکی شهر دنور آمریکا بنا شده است. ساخت این شهر در مراحل پایانی است و در ماه‌های اخیر، محدوده‌های هوشمند پارک خودور در این شهر به صفحه‌های خورشیدی و یک ریزشبکه ذخیره‌سازی انرژی مجهزشده‌اند. محل‌های هوشمند پارک خودرو، از قابلیت تشخیص پلاک خودروها و همچنین تشخیص فضاهای پارک خالی برخوردارند و قابلیت دارند که خودروها را به مکان‌های خالی راهنمایی کنند. دوربین‌های امنیتی تعبیه شده در چراغ‌های راهنمایی که همه چیز از ذرات گرد و غبار گرفته تا صداها، دما و رطوبت را ثبت می‌کنند،شمارش ترافیکی انجام داده و از کودکان در زمین بازی مراقبت می‌کنند. برخلاف فوجی ساوا که صرفا یک جامعه شهری هوشمند است، پنا استیشن نکست، شهری آزمایشگاهی و هوشمند به شمار می‌آید که فناوری‌هایی را آزمایش می‌کند که در آینده به پروژه‌های هوشمند این شهر ملحق می‌شوند. خانه‌ها در این شهر هوشمند به تجهیزات علمی شگفت‌انگیزی مانند صفحه‌های تلویزیونی شفاف مجهزند که جایگزین پنجره‌ها، سطح میزها و درِ یخچال‌ها شده‌اند. میزهای چند منظوره آشپزخانه از قابلیت‌هایی مانند نمایش ویدئویی، گرمایش مایکروویو و شارژکردن گوشی‌هایی برخوردارند که روی آنها قرار می‌گیرد. همچنین قابلیت دارند که به رایانه منزل متصل شده و مانند یک نمایشگر عمل کنند. ساخت این شهر، هنوز تکمیل نشده و ساخت ۲۲۰ آپارتمان اولیه آن در اواسط سال ۱۳۹۷/ ۲۰۱۸ به پایان می‌رسد.

فوجی ساوا؛ ژاپن

7 شهر‌ آینده در دنیای امروز+تصاویر

شهر هوشمند فوجی ساوا (Fujisawa) در ژاپن ـ که با بودجه ۷۴۰ میلیون دلاری (حدود ۲۸۳۰میلیارد تومان) حول محور انرژی سبز ساخته می‌شود ـ را شرکت پاناسونیک طراحی می‌کند. ساخت این شهر که در سال ۱۳۹۳/ ۲۰۱۴ آغاز شده واکنون حدود هزار نفر در آن ساکن هستند، در سال ۱۳۹۹/ ۲۰۲۰ به پایان می‌رسد. فوجی‌ساوا، شهری است با هزار خانه که به صفحه‌های خورشیدی مجهز شده‌اند. انرژی سایر فضاهای شهری نیز با ۴۰۰ متر صفحه خورشیدی که در بیرون شهر قراردارند، تامین می‌شود. ساکنان فوجی ساوا این امکان را دارند که انرژی اضافی تولید شده را در ساختمان خود بفروشند. همچنین ساکنان این شهر می‌توانند از گزینه بسیار فناورانه پیل‌های سوختی هیدروژنی استفاده کنند. پیل‌های سوختی، فناوری جدیدی برای تولید انرژی است که بدون ایجاد آلودگی‌های زیست‌محیطی و صوتی، از طریق ترکیب مستقیم سوخت و اکسیدکننده، انرژی الکتریکی با بازدهی بالا تولید می‌کند. علاوه بر این، در این شهر از شبکه‌ای ویژه و هوشمند برای تبادل اطلاعات بین دستگاه‌ها و تجهیزات استفاده می‌شود که هدف آن کاهش مصرف انرژی است. شهر به سیستم هشدار آب و هوا و بلایای طبیعی نیز مجهز است. همچنین برای کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی، خودروهای الکتریکی اجاره‌ای، همواره در دسترس شهروندان قرار دارد. فوجی ساوا همچنین مجهز به «سیستم امنیتی بدون در» است که درعین حال ک به ساکنان احساس آزادی می‌دهد، رفتار آنها را از طریق ۵۰ دوربین مداربسته پایش می‌کند.

آستانه؛ قزاقستان

7 شهر‌ آینده در دنیای امروز+تصاویر

شهر آستانه قزاقستان که میزبان نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۷ با شعار «انرژی آینده» است (Astana Expo City)، به فناوری‌های قابل توجهی مجهز شده است. از جمله مزایای فناورانه این شهر، شبکه هوشمند یکپارچه‌ای است که زمینه ذخیره‌سازی بین فصلی انرژی حرارتی را به صورت زیرزمینی فراهم می‌کند. صفحه‌های خورشیدی و توربین‌های بادی، انرژی برق این شهر را تامین می‌کنند. صد درصد آب باران مدیریت شده و برای تامین آب شهر مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین فناوری به‌کار رفته در پوشش شیشه‌ای ساختمان‌ها، از فرار گرما در زمستان جلوگیری کرده و با ایجاد سایه و کاهش تابش خورشیدی در تابستان به ذخیره بیشتر انرژی کمک می‌کند. این شهر قطعا نمونه‌ای از شهرهایی است که در آینده شاهد آنها خواهیم بود.

شهرفناوری کنزا؛ کنیا

7 شهر‌ آینده در دنیای امروز+تصاویر

شهر فناوری کنزا (Konza Techno City) در کشور کنیا و در حومه شهر نایروبی پایتخت این کشور، با هدف تبدیل شدن به فناورانه‌ترین شهر قاره آفریقا ساخته می‌شود. کنیایی‌ها می‌خواهند با احداث یک آرمان‌شهر دیجیتال خیره کننده، دیدگاه‌ها را نسبت به فناوری در قاره آفریقا تغییر دهند. این شهر که ساخت آن در سال ۱۳۹۲/ ۲۰۱۳ با اختصاص هزینه ۵/۱۴میلیارد دلاری (حدود ۵۵هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان) آغازشد، بهترین امکانات و خدمات فناورانه جهان را ارائه خواهد کرد. در ماه‌های اخیر، برنامه‌ریزان شهری با اتصال شهر به کابل‌های ارتباطی فیبر نوری، آن را به دیجیتالی‌ترین منطقه در آفریقا تبدیل کردند. همچنین شهر کنزا ضمن به‌کارگیری فناوری اینترنت اشیا، سامانه کارآمدی را برای اداره شهر ایجاد کرده است. ساخت شهر کنزا تا سال ۱۳۹۴/ ۲۰۱۵، نزدیک به ۲۰ هزار شغل در حوزه فناوری اطلاعات ایجادکرده و تا سال ۱۴۰۹/ ۲۰۳۰، این عدد به ۲۰۰هزار شغل خواهد رسید. این شهر فناورانه به دنبال برون‌سپاری فرآیندهای کسب و کار، توسعه نرم‌افزارها، ایجاد مراکز گردآوری داده و همچنین مراکز بازیابی داده‌ها و سخت‌افزارها در مشاغل اجرایی عمده پس از بروز فاجعه‌ها و بلایای طبیعی است. ایجاد پارک‌های دانش و مدارس بین‌المللی نیز از دیگر پروژه‌های در دست اجرا در این شهر است.

نایاریپور؛ هندوستان

7 شهر‌ آینده در دنیای امروز+تصاویر

کشور هند مدت‌هاست با مشکلات مدیریت فاضلاب و پساب روبه‌روست. به همین علت برنامه‌ریزان شهری در نایا ریپور (Naya Raipur) سامانه‌ای طراحی کرده‌اند که این شهر را به نخستین شهر هندوستان با خروجی فاضلاب صفر تبدیل می‌کند. نایاریپور همچنین نخستین شهر جهان است که به سیستم یکپارچه‌ای مجهز شده تا عملکرد داخلی شهر را از طریق گردآوری اطلاعات مورد ارزیابی قراردهد و بهترین راه‌حل را برای مشکلات ایجاد شده ارائه کند. در این شهر گام‌هایی نیز برای ذخیره آب برداشته شده و ساختمان‌ها در نایا ریپور به سامانه کارآمد و اجباری ذخیره آب باران مجهز می‌شوند. نایا ریپور همچنین دارای یک سامانه نظارت همه‌جانبه برای پوشش‌دادن همه نقاط ورود و خروج، ایستگاه‌های اتوبوس، اتوبوس‌های عمومی، ادارات دولتی و سایر نقاط مهم شهر است. مسئولان شهر تلاش کرده‌اند با ایجاد پارک‌های دانش و مراکز آموزشی در دسترس، یادگیری و دانش‌اندوزی را به یک فعالیت سرگرم‌کننده و مفرح برای مردم تبدیل کنند.

هادسون یاردز؛ آمریکا

7 شهر‌ آینده در دنیای امروز+تصاویر

این شهر با داشتن آسمانخراش‌های کاملا جدیدی که نگرانی درمورد امکان فروریختن آنها در شرایط فاجعه بار وجود ندارد و پارک‌هایی که با فناوری‌های سبز پیشرفته کنترل می‌شوند، هوشمندترین شهر آمریکا به‌شمار می‌آید. یکی از ساختارهای اصلی هادسون‌یاردز (hudson yards)، کارخانه‌های تولید همزمان برق و حرارت است که با تولید تقریبا ۷۰درصد نیازهای انرژی، شهر را از این نظر خودکفا می‌کند. بررسی دقیق خروجی مصرف انرژی با استفاده از حسگرها، امکان کاهش مصرف انرژی و جلوگیری از اتلاف آن را فراهم می‌کند.

در پارک‌های پیشروی این شهر، جت‌فن‌ها و سامانه‌های تهویه هوا با جلوگیری از خروج گرمای حاصل از عبور قطارهای زیرزمینی، دمای خاک را در حد بهینه نگه می‌دارند و تانکرهایی با ظرفیت ۶۰ هزار بشکه، برای آبیاری پارک‌ها و صرفه‌جویی در مصرف آب باران وجود دارد. سال گذشته ساخت نخستین آسمانخراش‌ها به اتمام رسید و پروژه ساخت شهر در سال ۱۳۹۸/ ۲۰۱۹ تکمیل می‌شود.

منبع:

www.yjc.ir

شهرهای آینده را ببینید

شهرهای آینده را ببینید

گوگل از سرمایه گذاری بر روی پروژه جدیدی با نام «آزمایشگاه های پیاده رو» خبر داده که ترسیم و تجسمی از شهرهای آینده کره زمین هستند. شهرهایی که به برترین فناوری ها مجهز می شوند.

به گزارش خبرگزاری مهر، جاه طلبی های گوگل پس از تبدیل شدن به بزرگترین موتورسرچ دنیا یا ورود به ساخت گجت های هوشمند و خودروهای بدون سرنشین همچنان ادامه دارد.

اکنون غول فناوری دنیا به دنبال ترسیم شهر و آینده ای بهتر برای ساکنان زمین است به همین دلیل از طرح جدیدی با نام «آزمایشگاه های پیاده رو» خبر داده که ترسیمی از شهرهای هوشمند آینده هستند.

غول فناوری دنیا با کمک و همراهی شهردار نیویورک به دنبال ساخت و اجرای چنین پروژه ای است تا فضاهای شهری از شکل سنتی و قدیمی خود فاصله بگیرند. در این شهر، ساکنان با فناوری و دنیای دیجیتال عجین می شوند تا بتوانند زندگی جدید و متفاوتی را تجربه کنند.

گوگل

پروژه راه اندازی این شهر به قدری محرمانه است که هیچ خبری از آن منتشر نشده اما لری پیج مدیر عامل اجرایی گوگل در صفحه شخصی خود در این رابطه و جاه طلبی جدید گوگل سخن می گوید. از ویژگی های این شهر می توان به مواردی مانند:حمل و نقل عمومی شگفت انگیز، وجود پارک ها و فضاهای سبز بیشتر، برخورداری از اینترنت اشیاء و … را نام برد.

آزمایشگاه های پیاده رو، شهری است که در آن شاهد رشد فناوری هستیم تا هزینه های زندگی کاهش پیدا کند و بتوان زندگی بهتری را در اختیار ساکنان شهرها قرار داد. یکی از بزرگترین نگرانی ها را می توان در رشد جمعیت دانست، برای مثال لندن را به تنهایی تصور کنید که در سال ۲۰۳۰ میلادی جمعیتی بالغ بر ۱۰ میلیون نفر خواهد داشت.

برای مثال، شهری را تصور کنید که رانندگان وسایل نقلیه با راندن می توانند با جاده ها ارتباط برقرار کنند تا نه تنها آمار تصادفات جاده ای کاهش پیدا کند بلکه به نجات جان انسان ها نیز شتافت.

گوگل

ورود گوگل به ساخت شهرهای هوشمند در حالی است که چندی پیش نیز این موتور سرچ در توسعه شبکه های فیبری در بریستول و برای تبدیل کردن این شهر به اولین شهر هوشمند انگلستان نقش داشت. اجرای پروژه بریستول می تواند گواهی بر ارائه راه کارهای جدید و متفاوت از گوگل در ساخت شهرهای هوشمند آینده باشد.

منبع:

www.mehrnews.com

شهرهای آینده: حرکت از «شهر هوشمند» به‌سوی «شهر خردمند» (قسمت اول)

با توجه به تغییرات شدید در مناظر شهرهای جهانی، زمانی مناسبی برای طرح این سؤال است: یک شهر «خوب» در آینده چگونه است؟

امروزه اهمیت شهرها به‌عنوان موتور تغییرات ملی و بین‌المللی و محل اسکان بیش از نیمی از جمعیت جهان و تولیدکننده بیش از ۸۰% تولید ناخالص ملی، روزبه‌روز افزایش می‌یابد. پیش‌بینی‌ها نمایانگر این موضوع است که شهرنشینی با رشد جمعیت جهان رابطه‌ی مستقیمی دارد. این امر می‌تواند تا سال ۲۰۵۰ حدود ۲٫۵ میلیارد نفر را به جمعیت کنونی شهرهای جهان اضافه کند که نزدیک به ۹۰% این افزایش جمعیت در شهرهای آفریقایی و آسیایی متمرکز خواهد بود. تغییر مرکز جاذبه از سمت شهرهای نیمکره‌ی شمالی و غربی به سمت اقتصادهای نوظهور بدین معناست که تا سال ۲۰۲۵ ترکیب ۶۰۰ شهر برتر ازلحاظ تولید ناخالص ملی تغییر معناداری خواهد کرد، بدین‌صورت که یک‌سوم شهرهای کشورهای توسعه‌یافته از این لیست بیرون خواهند رفت و ۱۳۶ شهر از کشورهای درحال‌توسعه (خصوصاً از چین) وارد این لیست ۶۰۰ تایی خواهند شد.

در دهه گذشته یا پیش از آن، ایده‌ی «شهر هوشمند» دیدگاهی غالب برای پیشرفت شهر در سرتاسر جهان بود. ایده‌ای که اطلاعات و فناوری ارتباطات را به داخل بافت شهری نفوذ داده تا ازنظر بعضی، شهری ایمن، پاک، کارا و با محیطی مناسب ایجاد کند و یا ازنظر عده‌ای دیگر شهری بیش‌ازحد تمیز، بسیار کنترل‌شده و ناآرمانشهری ستمگر به وجود آورد. دیدگاه شهر هوشمند به خاطر غیر دموکراتیک بودنش مورد انتقاد قرارگرفته است: «ایده‌ای اشتباه به روشی اشتباه، برای مردمی اشتباه». با این مباحث می‌توان به موضوعاتی که برای افراد اهمیت دارد پی برد: نارضایتی از ایده‌ی شهر به‌عنوان یک ربات بزرگ که از طریق صفحه کنترل هدایت می‌شود. این امر خود بیانگر نگرانی بیشتر نسبت به این موضوع است که شهر توسط چه کسانی و برای چه کسانی هدایت می‌شود. به‌طور مشخص آنچه آشکار می‌شود محدودیت‌های بالا به پایین است و این موضوع که ابتکارات فناورانه در شهر با استفاده از الگوریتم‌هایی نوشته و ایجاد می‌شوند که شهروندان را در نظر نمی‌گیرند و هیچ آگاهی از مفاهیم اجتماعی و اخلاقی در طراحی یک شهر ندارند.

دیدگاه‌هایی هستند که معتقدند جامعه‌شناسی شهری می‌تواند نشان‌دهنده‌ی الگوهای رفتاری و زندگی مردم، چگونگی برخورد آن‌ها با محیط پیرامونشان و با یکدیگر، توسعه فرهنگ و پیچیدگی تمام این موضوعات باشد. این‌گونه دیدگاه‌ها باید به استراتژی‌هایی که می‌خواهند خردمند باشند (نه‌فقط هوشمند)، اضافه شود. باید در نظر گرفت که تلاش برای سامانمند کردن رفتار انسان‌ها کار بیهوده‌ای است چراکه رفتار انسانی به ذات خود غیر سامانمند است؛ همچنین باید به یادداشت که توانایی ماشین در عمل و تصمیم‌گیری به‌صورت مستقل موجب حذف عمل و تصمیمات انسانی نمی‌شود.

شهر ذاتاً موضوعی سیاسی است و انتخاب‌هایی ضمنی در مورد حکمرانی، مراکز قدرت، اتحاد اجتماعی، کار، سفر، تجارت، اوقات فراغت و هر جنبه دیگری از زندگی اجتماعی ارائه می‌دهد. با شناخت این موضوع بازهم نباید این موضوع را نادیده گرفت که فرهنگ؛ هویت و شخصیت یک شهر توسط خود شهروندان تعیین می‌شود، نه طراحان. شناخت ناکافی از اینکه قدرت در زمان ساخت شهر باید در کجا قرار بگیرید، بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف شهر هوشمند است و برای اجتناب از تکرار این اشتباه، انسان حتماً باید در مرکز مباحثات در مورد آینده‌ی شهرها حضور داشته باشد. ارزیابی شهر

شهرهایی که اکنون در اقتصاد جهانی پیشرو هستند در طول زمان و به روش‌های مختلفی به وجود آمده‌اند. بااین‌حال بازهم می‌توان موارد مشابهی را در منحنی توسعه‌ی این شهرها در سراسر دنیا مشاهده کرد و تعدادی از شرایط لازم برای موفقیت و یا شکست شهر را مشخص نمود.

درحالی‌که مباحث قدیمی شهر را با سلسله‌مراتب، نهادگرایی و قدرت مرکزی می‌شناسانند، ولی مباحث اخیر شهر را به‌صورت یک اکوسیستم اجتماعی و کالبدی می‌بینند. شاخص‌های چندگانه و رتبه‌بندی‌های مختلفی برای اندازه‌گیری فاکتورهای مختلف برای رقابت جهانی شهرها به وجود آمده‌اند. پیش‌تر این عوامل و شاخص‌ها حول محور اقتصاد، نظیر تولید ناخالص ملی، بهره‌وری، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی و تعداد شرکت‌های بین‌المللی واقع در یک شهر، می‌چرخید. اخیراً تمرکز بیشتر بر روی اندازه‌گیری عوامل تأثیرگذار بر روی قابلیت زندگی در یک شهر تغییر یافته است، عواملی نظیر مقرون‌به‌صرفه بودن مسکن، همبستگی اجتماعی، ضریب برابری، امید به زندگی، جمعیت سالم و فضای سبز. در اینجاست که شهرهای نه‌چندان بزرگ که کمتر موردتوجه رهبران اقتصادی جهان بوده است، اغلب به رتبه‌های خوبی دست می‌یابند، نظیر شهرهای برلین، پراگ، فیلادلفیا و بوداپست.

برای شهرها، بهبود شاخص قابلیت زندگی نسبت به لزوم توجه به سرمایه‌ی انسانی و توانایی افراد که از محرک‌های موفقیت در آینده هستند، درجه اهمیت کمتری دارد. مشخص‌شده است که توانایی و استعداد افراد می‌تواند جاذب سرمایه باشد همان‌طور که سرمایه، افراد بااستعداد و ماهر را جذب می‌کند. شهرهای جهانی که مراکز سنتی اقتصاد هستند اگر نسبت به افزایش کیفیت زندگی، انسجام اجتماعی، صرفه‌ی اقتصادی و پایداری محیط اقدام نکنند، ممکن است در جذب و نگهداری سرمایه‌های انسانی دچار مشکل شوند. شاخص Cities in Motion مربوط به دانشکده‌ی IESE معتقد است که «این موضوع نباید فراموش شود که عوامل انسانی در توسعه و پیشرفت شهر امری اساسی است. هرگونه استراتژی و راهبردی بدون وجود یک اجتماع فعال و مشارکت‌کننده، هرچقدر هم که هوشمندانه و جامع باشد، بازهم محکوم به شکست است.» سرمایه‌گذاری بر روی فنّاوری و ایجاد اشتغال، محرک‌های مهمی در رشد پایداری هستند، اما تنها زمانی اثرگذار خواهند بود که توسط نیروی کاری قوی و ماهر حمایت شوند، نیروی کاری که بتواند توسعه را تحت کنترل خویش درآورد. ازآنجایی‌که جهان در حال تغییر جهت به سمت اقتصاد دانش‌بنیان است، لذا انتظار می‌رود که سرمایه‌ی انسانی نقش اصلی‌تری در تعریف شهر آینده داشته باشد. پویش‌های اجتماعی و محیط ساخته‌شده

این تغییر دیدگاه نسبت به شهر (درک شهر به‌عنوان یک ماشین اقتصادی)، به دلیل پژوهش‌هایی که در مورد جامعه‌شناسی شهری، خصوصاً در مورد ارتباط بین محیط ساخته‌شده و زندگی اجتماعی در نواحی شهری انجام شد، سرعت گرفت. در اینجاست که محدودیت‌ها و کاستی‌های رتبه‌بندی‌های مبتنی بر شاخص‌های شهری نمایان می‌شود. این اندازه‌گیری‌ها به‌ناچار طراحی شهری و شرایط اجتماعی را نادیده می‌گیرند، آن‌ها را به‌عنوان عواملی غیرمرتبط در تعیین موفقیت شهر در نظر می‌گیرند و علاوه بر این‌ها نمی‌توانند مشخص کنند که شرایط شهرها چگونه در طول زمان تغییر کرده است. شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهند خصوصیات فضایی یک شهر تأثیر مستقیمی بر روی محیط اجتماعی در هر سطحی دارد و این رابطه در کنار سایر عوامل موجب توسعه‌ی شهر شده است.

هیچ فرمول جادویی برای طراحی شهری موفق وجود ندارد، اما نکته کلیدی در طراحی شهری این است: در نظر گرفتن بافت شهری به‌عنوان مجموعه‌ای از تجربیات شخصی و جمعی ساکنین، شاغلین و گردشگران که غیرقابل‌تفکیک از هم هستند. جین جیکوبز در کتاب «زندگی و مرگ شهرهای آمریکایی» بیان می‌کند که «مرگ» نواحی شهری، ناشی از حذف فعالیت عابران پیاده از خیابان‌های شهری است. سرزندگی شهری با «باله‌ی پیاده‌رو» که با صف‌های متنوعی از مردم در تمام اوقات روز انجام می‌شود، پدید می‌آید. استفاده‌ی مناسب از نواحی پیاده موجب افزایش ایمنی عمومی، ارتقای سلامت، بهبود اقتصاد محلی و مشوق روابط چهره به چهره خواهد بود. فضاهای شهری باید برای سهولت استفاده‌ی پیاده به‌منظور «ساخت یک دارایی ایمن… بدون حضور غریبه‌ها» طراحی شوند. همین اعتقاد بود که جیکوبز را وادار کرد تا رهبری مقاومت در برابر برنامه‌ی پیشنهادی رابرت موزس، مبنی بر ساخت بزرگراهی چهار باندِ در سرتاسر منهتن، در اواخر دهه ۵۰ میلادی را بر عهده گیرد.

جیکوبز ملزومات مختلفی را برای ساخت و حفظ سرزندگی شهری در شهرهای آمریکا ترسیم کرد (ایده‌های او در شهرهایی نظیر فلورانس، رم و سئول اجرا شده و کاربردی به نظر می‌رسند). براساس ایده‌های او، اول‌ازهمه ناحیه‌ای باید بیش از یک کاربری اصلی داشته باشد و در بهترین حالت بیش از دو کاربری. این کاربری‌ها مردم با اهداف مختلف را جذب می‌کنند که درنهایت موجب ظهور مشاغل مختلف خواهد شد و هنگامی‌که کاربری‌های اصلی محله به‌گونه‌ای ترکیب شدند که مردم را در اوقات مختلف روز جذب نمایند، اقتصاد محلی رونق خواهد گرفت و حضور مشتری‌های دائمی را تضمین می‌کند. به‌طورکلی ناحیه‌ای که در آن عملکردهای متنوعی باشد، می‌تواند گروه‌های مختلفی از مردم را از طریق ترکیب ادارات، خرده‌فروشی‌ها، خانه‌ها و امکانات فرهنگی/ فراغتی جذب کرده و اقتصاد محله را متنوع نگه دارد.

تنوع فعالیت‌های اقتصادی توسط تنوع در عمر بنا و کاربری ساختمان‌های محله ایجاد می‌شود. این موضوع امکان ترکیب مشاغل با درآمدهای کم تا زیاد و ترکیبی از انواع اجاره‌بها را فراهم می‌آورد. او تغییراتی که نیویورک با آن‌ها مواجه بود را مشاهده نمود. ساختمان‌های قدیمی و ارزان هیچ کمکی به رشد کاربری‌های اولیه در منطقه نکرده بودند (شرکت‌های جدید ترجیح می‌دادند که در ساختمان‌های قدیمی‌تر با اجاره پایین فعالیت کنند)، درحالی‌که ساختمان‌های بزرگ‌مقیاس عادت نداشتند تا خود را با محیط پیرامونشان تطبیق دهند یا در طول زمان تغییر کنند.

جیکوبز همچنین نتیجه می‌گیرد که بلوک‌های شهری باید کوچک باشند، چراکه بلوک‌های مستطیلی بزرگ موجب کاهش ترکیب مؤثر مردم و کاربری‌ها می‌شود. این امر خود باعث کاهش عبور و مرور در خیابان‌ها می‌شود. بلوک‌های کوچک‌تر موجبات ارتباطات بیشتر میان مردم را فراهم می‌کنند و باعث کم شدن ترافیک می‌شود که همین امر مشوق حضور مردم بوده و سرزندگی را افزایش می‌دهد. سرانجام هم اینکه تراکم مردم و ساختمان‌ها نواحی سرزنده‌ای می‌سازد که قادر به جذب مردم برای اهداف مختلف خواهد بود. او تأکید می‌کند که تمام این فاکتورها کاملاً ضروری بوده و اغلب در ساخت محیط شهری مناسب به هم وابسته هستند؛ همچنین کاربری مختلط نمی‌تواند در مناطقی با تراکم پایین، بلوک‌های بزرگ و ساختمان‌های مشابه هم به وجود آید.

جیکوبز بر اهمیت ابعاد انسانی شهر و مفاهیم اجتماعی طراحی شهری تأکید می‌کند و به ساختار شهر به‌عنوان یک کل سامانمند می‌نگرد. کریستوفر الکساندر نظرات خود در کتاب «شهر درخت نیست» را بر پایه‌ی همین مفاهیم بیان می‌کند. او در این کتاب به این امر می‌پردازد که الگوهای همپوشانی ساختارهای اجتماعی و ساختارهای کالبدی برای داشتن اجتماعاتی سالم و پرطراوت ضروری است. وقتی‌که در محیط کالبدی و ساخته‌شده این همپوشانی‌های اجتماعی نادیده گرفته می‌شوند، اتصالات و ارتباطات اجتماعی درون جوامع کمرنگ شده و مشکلاتی به وجود می‌آید.

الکساندر ساختار درختی فضاهای ساخته‌شده را با ساختار نیمه شبکه‌ای روابط اجتماعی مقایسه کرده و بیان می‌کند که ما فضاهایمان را بر پایه‌ی ساختار درختی طراحی کرده و با این کار نوعی طبقه‌بندی غیرطبیعی را بر مجموعه‌ای طبیعی و نرمال تحمیل کرده‌ایم و باعث در هم آمیختن ارتباطات اجتماعی شده‌ایم؛ درحالی‌که زندگی‌ها و جوامع ما به‌صورت طبیعی در یک ساختار سیال نیمه شبکه‌ای باهم مرتبط‌اند، ولی ما به ساخت فضاهای شهری‌مان بر اساس ساختار درختی ادامه می‌دهیم. ارتباطات ضعیف کالبدی در یک شهر می‌تواند موجب تضعیف ارتباطات اجتماعی شود و «ما کور خواهیم بود اگر محدودیت‌های جابجایی در شهرهایمان را که به سبب تبعیض نژادی و طبقات اجتماعی به وجود آمده‌اند، نادیده بگیریم»

این موضوع خصوصاً در شهرهای آمریکا مشاهده می‌شود، جایی که گستردگی جغرافیایی مناطق مختلف و تقسیم‌بندی میان شهر و مناطق حومه‌ای موجب وابستگی به ماشین، ایجاد امکان جابجایی تنها برای ثروتمندان، تمرکز فقر در نواحی خاصی از شهر و تشدید تبعیض نژادی شده است. به‌عبارت‌دیگر جابجایی فیزیکی و جابجایی اجتماعی بیشتر ازآنچه تاکنون بیان‌شده باهم در ارتباطند و توسعه‌ی اجتماعات عملکردی اغلب در داخل بافت کالبدی یک شهر ایجاد می‌شود.

ریچارد سنت، این فرایند ساخت جوامع را به‌صورت نوعی از مقابله و یا گاهی اصطکاک دید و در برابر استریلیزه کردن فضاهای شهری که توسط فناوری‌های جدید نظیر صفحات شیشه‌ای امکان‌پذیر شده و توسط معماران شهر تقدیس می‌شد، ایستادگی کرد. این‌گونه معماری موجب ایجاد مناظر شهری نامناسب و ساختمان‌های ایزوله شده بود که آن‌ها را از هرگونه صدا، لمس و سایر اقدامات انسانی دور نگاه می‌داشت. ریچارد راجرز و آن پاور نویسندگان «شهرهایی برای کشوری کوچک»، معماران مدرنیست را به خاطر ساختن فضاهایی منظم، تمیز و کارا ولی ازنظر اجتماعی بدون روح و مرده موردانتقاد قرار می‌دهند. در اینجا آن‌ها همانند ریچارد سنت فکر می‌کنند و همانند او شهر را به‌عنوان واحدی ایدئال برای همبستگی اجتماعی و تعالی هویت و شخصیت فردی می‌دانند.

ریچارد سنت شهر «باز» یا «انسانی» را متنوع، پیچیده، نامنظم در شکل، «دوستانه برای غافلگیری» و تعریف‌شده توسط ناهنجاری‌ها فرض می‌کند. او فرهنگ یک شهر را به‌عنوان «موضوع تجربه … تفاوت طبقات اجتماعی، سن، نژاد و چشیدن بیرون قلمرو مشابه یک شخص» می‌داند و معتقد است که محیط ساخته‌شده باید منجر به چنین تعاملات و «ارتباطاتی میان غریبه‌ها» شود، نه‌فقط در یک مکان خاص بلکه به‌صورت پایدار در طول زمان. ارتباطات درون اجتماعات که اغلب مبهم، ارگانیک و غیرمنتظره هستند، در طول یک دوره‌ی طولانی ارتقا می‌یابند. این ارتباطات برای شکوفا شدن نیازمند یک سیستم باز منعطف هستند و در همین‌جاست که بافت شهری شهرهای مدرن اغلب در حمایت از محیط اجتماعی عملکردی ناتوان است. ریچارد سنت به فرم‌های بصری شهر و عملکردهای اجتماعی آن اشاره می‌کند: کاربری ساختمان‌ها یا از قبل مشخص‌شده‌اند و یا بسیار سخت‌گیرانه دنبال می‌شوند. طول عمر محیط‌های شهری مدرن در مقایسه با ساختار شهرهای قدیمی بسیار کاهش پیداکرده است. میانگین طول عمر مسکن‌های اجتماعی در انگلستان ۴۰ سال و برای آسمان‌خراش‌های نیویورک فقط ۳۵ سال است. این امر تنها مسئله‌ای زودگذر و کوتاه‌مدت در محیط کالبدی نیست، ما باید به پیامدهای محروم کردن اجتماعات از زمان و فضایی که برای رشد احتیاج دارند، توجه کنیم.

درک این موضوع که محیط شهری تجربیات اجتماعی ما را شکل می‌دهد، خواهان نگرش به برنامه‌ریزی شهری به‌عنوان موضوعی است که علاوه بر فنّاوری به اخلاق هم نیازمند است. ایراد اصلی وارد بر شهرهای هوشمند، نادیده گرفتن ذات سیاسی شهرهاست و برای اجتناب از تکرار این اشتباه باید دانست که باوجوداینکه الگوریتم‌ها و تجهیزات خودکار می‌توانند وظایف فیزیکی را انجام دهند و محاسبات را بهتر و کاراتر از انسان انجام دهند، ولی نمی‌توانند در مسائل هنجاری کارا باشند. خودکارسازی می‌تواند به‌خوبی به عملکرد سیستم کمک کند، اما همچنان به دست انسان بر روی خود احتیاج دارد.

منبع: RSA

memari.online


شهرهای آینده: حرکت از «شهر هوشمند» به‌سوی «شهر خردمند» (قسمت دوم)

نویسنده: فوبی ویلیامز |  کارشناس‌ارشد نظریه سیاسی
مترجم: الهه اصدقی | کارشناس ‌ارشد برنامه‌ریزی شهری


فنّاوری و تغییر حس مکان

بسیاری از ارزیابی‌هایی که به بررسی زیرساخت‌های فناورانه‌ی شهرها می‌پردازند (زیرساخت‌هایی نظیر ارتباطات پهن باند (Broadband)، سرمایه‌گذاری بر روی ارتباطات از راه دور و غیره) تنها در صورتی ارتباطی را فناورانه می‌دانند که نیاز به مجاورت کالبدی و اثرات فضایی را حذف کند؛ اما این‌گونه ارزیابی‌ها اهمیت فعالیت‌های گروهی و ارتباطات چهره به چهره را دست‌کم گرفته‌اند. ادوارد گلسر معتقد است «ما گونه‌هایی اجتماعی هستیم که با قرارگیری در کنار افراد هوشمند، هوشمندتر می‌شویم و به همین دلیل است که شهرها رونق می‌گیرند.» او در ادامه توضیح می‌دهد که چرا هنوز شرکت‌ها به‌جای استخدام کارکنانی که از راه دور و به‌وسیله‌ی خطوط اینترنت و تلفن باهم در ارتباط باشند، مبالغ گزافی را برای اجاره‌ی دفاتر کاری در مراکز شهرها متقبل می‌شوند و اینکه چرا کارمندان هنوز وقت و پولشان را برای رفتن به محل کار و ارتباط با سایر کارکنان هزینه می‌کنند.

توانایی برقراری ارتباط از راه دور در یک ناحیه‌ی وسیع، موجب حذف نیاز به فضاهای شهری خوب طراحی‌شده و مجاورت فیزیکی نمی‌شود. چگونگی تغییر حس مکان در شهروندان با توجه به‌سرعت بالای رشد و توسعه فناوری سؤالی نسبتاً جدید است: چگونه ممکن است این پیشرفت‌ها را تحت کنترل درآورد (پیشرفت‌هایی که بر اساس تعریفشان مستقل از مکانی خاص هستند) و در همان حال حس مکان و ارتباط با دیگران را نیز حفظ نمود؟ در نظرسنجی موسسه‌ی Heartland Monitor در سال ۲۰۱۵، ۳۹% از پاسخ‌دهندگان معتقد بودند که دسترسی و استفاده گسترده از فنّاوری کیفیت زندگی مردم آمریکا را به سبب «ایزوله کردن مردم از همسایگان و کسب‌وکارهای محلی، و تضعیف حس تعلق اجتماعی در میان همسایگان»، کاهش داده است.

فراموش کردن این نکته بسیار آسان است که روابط ما با فناوری دیجیتال بسیار جدید بوده و ما در میان فرایندی مداوم از تصمیم‌گیری‌ها هستیم؛ تصمیم‌گیری در مورد اینکه چگونه می‌خواهیم فنّاوری، زندگی و تجربیات ما را شکل دهد. بخشی از این سؤال تصدیق می‌کند که کنترل و کاهش این حس که فنّاوری جایگزینی برای ارتباطات اجتماعی واقعی و حس تعلق به مکان است، در اختیار خود ما است و اذعان دارد که پیشرفت و بهره‌گیری از فنّاوری باید با تعهد نسبت به تقویت آن همراه باشد، نه تلاش برای نابودی آن.

با گسترش و در دسترس تر بودن فنّاوری دیجیتال، کانال‌های ارتباطی بیشتری دموکراتیزه می‌شوند: گسترش عرصه برای انجام مباحثات عمومی، قرار دادن حجم زیادی از اطلاعات به‌صورت رایگان در دسترس عموم و فراهم کردن دسترسی رایگان به منابع آموزشی. وقتی فنّاوری بدین‌صورت تحت کنترل درآید می‌تواند موجب تقویت تجربیاتی شود که ما را با مکان و سایر افراد مرتبط می‌سازد. با نگاهی به سایت‌ها و اپلیکیشن هایی نظیر Taskrabit، RelayRides، Neighborgoods، JustPark (پلتفرم‌های peer to peer  که بر اساس اعتماد عمومی، قرض دادن و به اشتراک گذاشتن همه‌چیز از ماشین و دوچرخه گرفته تا مهارت‌های فردی، حیوانات خانگی و فضای اضافی) را تسهیل کرده‌اند) متوجه می‌شویم که در کاربرد فنّاوری نبوغ بیشتری به خرج داده‌شده است تا ایجاد خود فنّاوری؛ کاربردهایی نظیر ایجاد ارتباطات، به اشتراک گذاشتن یک مهارت یا منبع، صرفه‌جویی در هزینه‌ها، کاهش پسماند و بازساخت رابطه‌ی سنتی تولیدکننده_ مصرف‌کننده. صحبت در مورد شهرها به‌عنوان مکان تجربیات شخصی و فردی، اجتماع، تصمیم و مقابله، نیازمند توجه به این موضوع است که ما چگونه می‌خواهیم زندگی کنیم و چگونه محیط و منابع در اختیارمان، می‌توانند به این موضوع کمک کنند.

برابری اجتماعی و توسعه‌ی شهر

رشد هوشمند و مشارکت اقتصادی از ملزومات یک شهر خوب است، جایی که رهبران شهر فرصت‌های رشد را تشخیص و تقویت کرده و مطمئن می‌شوند که تمام شهروندان از رفاه شهری برخوردارند. همچنین رهبران شهر باید این حقیقت را بدانند که رشد اقتصادی علاوه بر فراهم آوردن فرصت‌های زیاد، نیازمند ملزوماتی نظیر سرمایه‌گذاری در بخش سرمایه‌ی انسانی، آموزش، فرصت‌های شغلی و زیرساخت‌هایی برای ایجاد پایداری نیز هست. با افزایش شواهد مبنی بر اینکه سرمایه انسانی کم و سطح بالای نابرابری موجب سرعت گرفتن چرخه‌ی اقتصادی رونق- رکود می‌شود، تصمیم سازان مجبورند با دقت به ملزومات کاربردی برای ایمن کردن شرایط در جایی که رشد هوشمند می‌تواند شکوفا شود، توجه کنند. همچنین باید به درخواست‌های هنجارمند برای برقراری عدالت در هنگام تلاش برای اطمینان از بهره‌مندی همگان از رفاه، اهمیت دهند. اقتصادهای درجا مانده و نابرابری‌های شدید می‌تواند ناشی از رویکرد اقتصادی «رشد به هر قیمتی» یا مدیریت ضعیف هزینه و فایده باشد.

این موضوع خصوصاً در طول دوره‌ی اعیانی‌سازی (Gentrification) شهرهای پررونق جهان اتفاق افتاد، به‌طوری‌که محلات در حال فرسودن تحت فرایندی از بازآفرینی (Regeneration) قرار گرفتند که طی آن افراد ثروتمند در محله نفوذ کرده و جایگزین ساکنین قدیمی شدند. بسیاری از شهرها در حین تلاش برای داشتن مناطق شهری سرزنده و قابل سکونت، دیگر برای سکونت افراد کم‌درآمد مقرون‌به‌صرفه نبودند و اغلب پروژه‌های بازآفرینی شهری منجر به جابجایی‌های اقتصادی و اجتماعی شد.

ایجاد تعادل بین سرمایه‌گذاری بر روی فضاهای شهری ایمن‌تر و تمیزتر با ویژگی‌های فرهنگی مطلوب ازیک‌طرف و از بین بردن تنوع و برابری با دور نگاه‌داشتن ساکنین کم‌درآمد از محله از طرف دیگر، کاری بسیار دشوار است، اما همواره راه‌هایی وجود دارد که با بهره‌گیری از آن‌ها می‌توان اطمینان یافت که بازآفرینی و فراگیری تمام قشرهای جامعه دو موضوع ناسازگار باهم نیستند؛ راه‌هایی نظیر کاهش مالیات املاک، مقررات منطقه بندی، بودجه‌بندی مشارکتی و کنترل اجاره‌بها. واکنش‌های مؤثری نسبت به عمل اعیانی‌سازی، خارج از روندهای سیاسی مرسوم در حال ظهور است. این واکنش‌ها در قالب تحرکات اجتماعی و تشکیل ائتلاف‌های مختلف بروز می‌یابند. در بسیاری از شهرها، مردم با تهدید به اخراج از طرف کمپانی‌های مدیریت املاک مواجه شده‌اند که مقاومت از طرف ساکنین و کسب‌وکارهای محلی (که ائتلاف‌های اجتماعی نظیر بیزیم کایز در برلین و اتحادیه تجارت شرقی در لندن را شکل داده‌اند) و خیزش آنان در برابر جریان اعیانی‌سازی را در پی داشته است.

بیم آن می‌رود که گسترش فضاهای عمومی با مالکیت خصوصی (که از آن‌ها با عنوان Pops[1] یاد می‌شود) نشانه‌ی دیگری باشد از ظهور شخصیت‌های حقوقی که در فرایند اعیانی‌سازی شهر پدید آمده و رشد می‌کنند. بسیاری از پارک‌ها و میدان‌ها عمومی در شهرهایی نظیر لندن، لیورپول، بیرمنگام و … تحت مالکیت کمپانی‌های بخش خصوصی هستند. این فضاها تمیز و منظم هستند اما قصد ما این است که از تأثیر چنین فضاهای به‌شدت مدیریت‌شده‌ای بر روی روان و رفتار مردم سؤال کنیم. به‌طور خاص مفهوم محیطی که تنها برای شناخت ارزش کار کردن و خرج کردن پول طراحی‌شده است، چیست؟ Pops عموماً بسیاری از رفتارهای غیرساختارمند و غیرارادی افراد را که از اصول اولیه‌ی آزادی مدنی است، ممنوع می‌کنند، بنابراین مشکل ما با این فضاها امری فراتر از مسئله‌ی مالکیت آن‌هاست. موضوع نگران‌کننده این است که این‌گونه فضاها که با هدف بهینه‌سازی رفتار استفاده‌کنندگان، مورد نظارت و مدیریت شدید قرار می‌گیرند، در بهترین حالت بی‌روح و در بدترین حالت محروم‌کننده و سرکوبگر خواهند بود. گسترش فضاهای عمومی با مالکیت خصوصی و تجاری کردن زندگی مدنی، نیرویی قوی است که به نظرات مایکل سندل مبنی بر تغییر اقتصاد بازاری به سمت اجتماع بازاری قوت می‌بخشد و عدم قبول آن نشان از آگاهی سطحی از این هرج‌ومرج است. شهر باز و انسانی که ریچارد سنت در نظر داشت، شامل بازه‌ی کاملی از فعالیت‌های مدنی است که توسط بخش زیادی از مردم انجام می‌شود. این شهر با خود میزانی از رفتارهای اتفاقی را می‌آورد که تلاش برای حذف آن‌ها نه امکان‌پذیر است و نه مطلوب.

شهرهای مدرن اغلب بین اثرات تکنوکراسی بیش‌ازحد و گرایش‌های لسه‌فِر بازار [رویکردی اقتصادی است که طبق آن تراکنش میان افراد باید عاری از هرگونه دخالت حکومت باشد. لسه فر از مبانی فکری اقتصاد آزاد محسوب می‌شود.] به‌عنوان مسیر توسعه‌ی شهر، گیر افتاده‌اند. این موضوع در مواردی نظیر Pops، جایی که مداخلات نهادی بالا به پایین نظم را بر فضا تحمیل می‌کنند و جایی برای خلاقیت و تجربیات فرهنگی باقی نمی‌گذارند و همچنین در تبدیل بی‌سروصدا و آرام منابع عمومی به کالا که شهر را به‌صورت ذخیره‌ای برای ثروتمندان ارائه می‌دهد، خود را آشکار می‌سازد.

مشکل این نیروها که چنین اثراتی را بر روی الگوهای توسعه شهر می‌گذارند این است که فضای شهر را چنان می‌فشرند که تمام چیزهای ارزشمند در شهر از بین بروند. سیستم‌های بهینه و ساده‌شده می‌توانند بر چالش‌هایی غلبه کنند که از قدیم جزو مشکلات محیط‌های شهری بوده‌اند مانند ازدحام، کثیفی، آلودگی و …، اما این سیستم‌ها چیزی بیشتر از این‌ها را از زندگی مردم حذف می‌کنند؛ همان‌گونه که عثمان ‌هاکو اشاره می‌کند این اقدامات نوآورانه «شهرها را قابل‌تحمل کرده اما ارزشمند نمی‌کنند.» بخش‌های جذاب، انسانی و فرهنگی یک شهر از نظم سلسله مراتبی و تصور بازار آزاد ناشی نمی‌شود. این موضوع در هنگام توجه به قواعد طراحی شهرهای خوب، ایجاد تناقض می‌کند؛ به نظر نمی‌رسد که عناصر شهری که برای مردم دارای بیشترین ارزش است، چیزهایی باشند که بتوان طراحی یا کنترل آن را به محیط واگذار کرد. در حقیقت بی‌ربط به نظر می‌رسد اگر مفهوم چیزی مثل فرهنگی بودن را نتیجه تلاش‌های عمدی یا مداخلات سلسله مراتبی دانست. مشکل در اینجا پیدا کردن راه‌هایی است که فعالانه‌ از فضا حمایت کنند، به‌گونه‌ای که فرهنگ و معنا به‌صورت طبیعی توسعه یابند و در همین حین قادر باشند از مداخلات شدید سلسله مراتبی و گرایش‌های لسه فر که می‌توانند به چیزهای ارزشمند شهر ضربه بزنند، اجتناب ورزند. باید دانست که نهادهایی قوی و اقتصادی پویا مهم هستند، اما به‌تنهایی نمی‌توانند شهری بسازند که منجر به ایجاد تنوع، خلاقیت، هویت، تاریخ و اجتماعات محلی شوند: ویژگی‌هایی که شهرهایمان را به مکان‌هایی جذاب برای غنی ساختن زندگی‌هایمان تبدیل می‌کنند.

شهرها در حکومت‌های ملی خود

آگاهی از زمینه‌ی ملی که شهرها در بستر آن رشد و توسعه می‌یابند دارای اهمیت است. اغلب وقتی‌که یک کشور با دوره‌ای از رشد پایین اقتصادی یا کاهش مشروعیت نهادی مواجه می‌شود، تناقضی به وجود می‌آید که به‌موجب آن اتکا به شهرها برای حفظ و تقویت فعالیت‌های اقتصادی کشور هم بخشی از درمان است و هم بخشی از مشکل. وابستگی شدید به ثبات و تاب‌آوری اقتصاد شهرها متأسفانه با شکاف اقتصادی شدید بین مناطق شهری و روستایی همراه شده است که از طریق باز توزیع امکانات مالی که عمدتاً در شهرها تولید شده‌اند می‌تواند مرتفع شود. پس از یک دوره طولانی رشد پایین اقتصادی، اکنون بریتانیا به تولید ناخالص ملی وابسته شده که عمدتاً در لندن تولید می‌شود و همواره در حال افزایش است. این رقم در سال ۱۹۹۷، ۱۸٫۷%، در سال ۲۰۱۵، ۲۲٫۷% و بر اساس پیش‌بینی‌ها در سال ۲۰۲۲ حدود ۲۴٫۸% خواهد بود. این در حالی است که این کشور با فشار مضاعف برای نشان دادن فاصله رفاه بین پایتخت و سایر قسمت‌های کشور مواجه است. این شکاف زمانی که هماهنگی بین کشور و بزرگ‌ترین شهر آن درزمینه‌ی بازار مسکن، بازار کار و بخش‌هایی از جامعه از بین می‌رود، بدتر نیز می‌شود.

در اینجا مقایسه بین شهرهای یک کشور برای مشخص نمودن عوامل مرتبط با موفقیت‌ها و شکست‌هایشان مفید خواهد بود. «ظهور و سقوط اقتصادهای شهری» دلایل تفاوت میان توسعه‌ی سان‌فرانسیسکو و لس‌آنجلس را بررسی می‌کند. این دو شهر بزرگ و پیشرفته در ایالت پر از منابع کالیفرنیا با اقتصادهای خدماتی و صنایع مختلف، دارای نیروی کار آموزش‌دیده و دانشگاه‌های معتبر جهانی هستند. در سال ۱۹۷۰ لس‌آنجلس و منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو در بسیاری از معیارها تقریباً شبیه هم بودند، سطح نوآوری، میزان سرمایه‌گذاری، آموزش و مشاغل خلاقانه؛ تنها در درآمد سرانه اختلافی چهاردرصدی داشتند. پس‌ازاین زمان این دو شهر دو الگوی متفاوت از توسعه را تجربه کردند و امروزه منطقه‌ی خلیج عملکرد بسیار بهتری در بسیاری از معیارها و شاخص‌ها داشته است. اختلاف در درآمد سرانه بین این دو شهر اکنون یک‌سوم است و درحالی‌که منطقه‌ی خلیج موقعیت خود را به‌عنوان رتبه اول در مناطق شهری ایالات‌متحده تثبیت کرده و «سیلیکون ولی» را به‌عنوان پایتخت فنّاوری جهان در خود پرورش داده است، لس‌آنجلس از رتبه چهارم در سال ۱۹۷۰ به رتبه ۲۵ در سال ۲۰۰۹ سقوط کرده است.

استورپر و همکاران این موضوع را ناشی از تفاوتی ظاهراً ناپیدا در حکمرانی، سیاست و فرهنگ تجارت در دو شهر می‌دانند. سان‌فرانسیسکو نوعی فرهنگ نوآورانه‌ی «منبع باز» را در پیش گرفت، کانال‌هایی برای حرکت مردم، جریان ایده‌ها و سرمایه میان شرکت‌ها و بین کسب‌وکارها و بخش دانشگاهی گشود. «کالج‌های ناپیدا» در موفقیت منطقه خلیج سانفرانسیسکو عاملی کلیدی هستند: شبکه‌های پویایی از سرمایه‌گذاران، کارآفرینان و دانشمندان که باعث نوآوری شده و موجب ارتقای بخش صنعت شده‌اند. در مقابل، لس‌آنجلس فرهنگ بالا به پایین بیگ داگ[۲] را به نمایش گذاشت و به‌اشتباه تصور کرد که کاهش هزینه‌ها و بریدن روبان‌های قرمز می‌تواند آن‌ها را به‌روزهای باشکوه سرمایه‌داری قرن بیستم بازگرداند. این طرز تفکر در مقایسه با سرمایه‌داری به‌شدت نوآورانه، جسارت محور و مبتنی بر کارآفرینی که در خلیج سانفرانسیسکو دنبال می‌شود، بسیار ضعیف جلوه می‌کند. بااین‌حال لس‌آنجلس توانست در نمودهای عدالت اجتماعی نظیر فراهم آوردن شغل برای کم مهارتان و کارگران با دستمزدهای پایین در مقایسه با تگزاس، آلاباما و مکزیکو عملکرد بهتری داشته باشد. این در حالی است که سطح بالایی از نابرابری در سان‌فرانسیسکو مشاهده می‌شود. این موضوع می‌تواند درس‌هایی به ما بیاموزد: اینکه معیارهای اقتصادی، دربرگیرنده‌ی تمام چیزهایی که باید در مورد شهر بدانیم نیستند. مثال لس‌آنجلس و سانفرانسیسکو تنها نشان می‌دهد که رشد و تغییر واقعی نیازمند انجام فعالیت‌های مختلفی در سیستم پیچیده‌ای از کسب‌وکارها، ساکنین، دولت و مؤسسات آموزشی است.

این مثال بر متغیرهای بسیار منحصربه‌فرد و غالباً غیرقابل‌پیش‌بینی که منحنی توسعه شهر را شکل می‌دهند همچنین بر لزوم درک شهر به‌عنوان سیستمی از اجزای به هم مرتبط تأکید می‌ورزد؛ محیطی که بازیگران مستقل (هم فردی و هم جمعی)، با یکدیگر و با سازمان‌ها، بازارها و مکان‌های مختلف در ارتباط‌اند. بهره‌گیری از این دیدگاه در اندیشه‌های شهری امری نسبتاً جدید است، همان‌طور که سیدنی چکلند بیان می‌کند؛ «اقتصاد کلاسیک … در کنار نادیده انگاشتن رفتارهای جمعی به‌عنوان بخشی از سیستم خود تعادلی نیوتن، شهر را نیز به‌طور گسترده‌ای نادیده گرفت و با آن جدی رفتار نکرد. بنابراین در اقتصاد کلاسیک شهر توسط هر فردی که اقدام به خریدوفروش کالای خود یا دیگران کند، ساخته و حفظ می‌شود.» این‌گونه پیداست که برنامه‌ریزی شهری موفق در نقطه‌ی برخورد ملاحظات اجتماعی، اقتصادی، فنی و معماری شکل می‌گیرد و داشتن دیدگاه لسه فر برای شهر، به‌عنوان یک ارگانیسم خودتنظیم کننده که نیازی به پیروی از جهتی آگاهانه ندارد، هدف شهر را در کامل‌ترین شکلش نادیده می‌گیرد. دیدگاه جامع‌تری از شهر ارتباط میان طراحی محیط کالبدی و پرورش انسان آگاه را به‌خوبی درک کرده است و معتقد است که بهترین فضاهای شهری آن‌هایی هستند که انگیزه‌های فردی را با فعالیت‌ها و رفتارهای جمعی و نیز با جوامع کوچک تطبیق می‌دهند.

سؤال راجع به خصوصیات «شهر خوب» به‌گونه‌ای است که هر فرد جواب کاملاً متفاوتی خواهد داد. برای شروع، داشتن دیدگاه سیستمی و تشخیص ارتباط بین عناصر گوناگون ساختار پیچیده‌ی شهر، مناسب است. درحالی‌که به نظر می‌رسد دیدگاه شهرهای هوشمند از این رویکرد پیروی کرده و از ابرداده، تجهیزات دیجیتالی و اینترنت اشیا استفاده می‌کند، ولی به خاطر شکست‌های پی‌درپی شهر هوشمند در مورد آگاهی از اینکه مردم چطور با این تصویر هماهنگ می‌شوند، نمی‌توان آن را به‌طور کامل سیستماتیک دید. درواقع هیچ قاعده‌ی سفت و سختی وجود ندارد که نشان دهد چه چیزی در آینده شهر را «خوب» می‌کند، اما ضرری ندارد اگر فرض کنیم که هر شهر بر اساس دیدگاهی محدود از اینکه چگونه انسان در مورد خواسته‌ها و نیازهایش به‌صورت فردی و جمعی رفتار می‌کند، ساخته می‌شود و در این راستا اغلب گرایش‌های شلوغ و بی‌نظم محکوم به شکست هستند.

پی‌نوشت

[۱] privately-owned public spaces

[۲] top-down ‘big dog’ corporate culture

منبع: RSA

شهرهای هوشمند آینده چه شکلی هستند؟

شهرهای هوشمند آینده چه شکلی هستند؟

۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۶

  • میثاق محمدی‌زاده
  • شاهراه اطلاعات

درباره شهرهای هوشمند زیاد شنیدیم و شاید تصاویر انیمیشنی و سه‌بعدی زیادی ازشان دیده باشیم اما در عمل شهرهای هوشمند چه شکلی هستند؟ چه گجت‌هایی دارند و چه سرویس‌ها و خدماتی به شهروندان در جهت رفاه بیشتر ارایه می‌کنند؟ در ده مطلب زیر سعی کردیم برخی از کارکردهای شهرهای هوشمند را به شما نشان بدهیم.

پی‌ریزی شهرهای هوشمند آینده با محوریت مراکز داده نرم‌افزار محور

مراکزداده نرم‌افزارمحور(SDDC) بیش‌تر از آن‌ چیزی که تصور می‌کنیم، تأثیرگذارند و به‌طور خلاصه تغییردهنده روش‌ها و رویکردها هستند. SDDC دارد پی‌ریزی شهرهای هوشمند آینده را می‌کند.

موج دوم اینترنت اشیا: تجهیزات هوشمند در شهرهای هوشمند

شهرهای هوشمند باهدف ساده کردن ارتباطات و بهبود سطح رفاهی زندگی شهروندان و البته صرفه‌جویی در هزینه‌هایی که ساکنان این شهرها بابت خدمات پرداخت می‌کنند، در حال ساخته‌شدن هستند. شهرها هدف بزرگ بعدی عصر دیجیتال هستند.

ایرباس ماشین‌ پرنده شگفت‌آورش را در ژنو رونمایی کرد

در نمایشگاه خودرو امسال ژنو با خودروهای منحصر به فرد، شیک و البته مجهز به فناوری‌های روز دنیا آشنا شدیم. اما مدل مفهومی که ایرباس در نمایشگاه امسال در معرض دید همگان قرار داد در نوع جالب توجه و البته تحسین‌برانگیز بود.

وظیفه جدید چراغ‌های خیابان‌ها: کنترل ترافیک و تشخیص تیراندازی

نخستین بار در جریان برگزاری نمایشگاه CES 2017 در لاس‌وگاس آمریکا بود که با ایده جاه‌طلبانه شرکت AT&T به‌نام “شهرهای هوشمند” (Smart Cities) آشنا شدیم؛ اما تازه مشخص شده که این ایده و مفهوم قرار است به‌ چه شکلی پیاده‌سازی و اجرا شود.

تیرهای چراغ برقی که ارتباط بی‌سیم ۴G LTE می‌دهند

در آینده‌ای نزدیک، در شهر بزرگ لس‌آنجلس، تیرهای چراغ برقی نصب خواهند شد که علاوه بر تأمین روشنایی معابر، وظیفه برقراری ارتباط بی‌سیم ۴G LTE را نیز برای شهروندان برعهده خواهند داشت. این تیرهای چراغ برق، علاوه بر اینکه مبتنی بر فناوری SmartPole Street lighting شرکت فیلیپس هستند، به فناوری بی‌سیم ۴G LTE شرکت اریکسون نیز مجهز شده‌اند.

ساختمان‌های هوشمند فرشته نجات انسان‌ها می‌شوند

بدون شک موسسه فناوری ماساچوست یکی از برجسته‌ترین دانشگاه‌های فناوری در جهان است. این دانشگاه پذیرای طیف بسیار گسترده‌ای از فناوری‌های فوق هوشمندی است که از سوی با ذکاوت‌ترین افراد این حوزه در اختیار مردم قرار می‌گیرد. اما به نظر می‌رسد دستاورد جدید این موسسه در زمینه هوشمندسازی ساختمان‌ها بیش از هر دستاورد دیگری به مردم کمک خواهد کرد.

ترکیب انرژی خورشیدی، چراغ روشنایی، وای‎فای، ذخیره‌ساز انرژی و شارژرهای الکتریکی در یک محصول

اگر ظاهر نصب تجهیزات انرژی‎های تجدیدپذیر شکیل‎تر می‎بود و به جای قرار دادن آن روی پشت بام یا حیات پشت خانه می‎شد آن را به عنوان بخشی از فضای عمومی‎ استفاده کرد، آیا رغبت به استفاده از آن افزایش پیدا می‎کرد؟ شاید اگر نصب تجهیزات مرتبط با انرژی‎های تجدیدپذیر به شکل یک دستگاه یکپارچه و زیبا عرضه شود تمایل به استفاده از آن نیز بیشتر شود. و این همان کاری است که استارت‌آپ Totem Power مشغول انجام آن است.

تماشا کنید: صحبت خودروی آئودی با شهر هوشمند

تصور کنید در حال رانندگی هستید. وقتی به تقاطع نزدیک می‌شوید؛ یک شمارش معکوس روی داشبورد شروع به کار می‌کند. در حال حاضر؛ چراغ راهنمایی سبز است. اما آئودی جدید به راننده خودرو اطلاع می‌دهد که قرار است تا ۱۴۷ ثانیه آینده چراغ قرمز شود. بعد از گذشت این زمان؛ چراغ زرد و سپس قرمز می‌شود. بعد از آن؛ ثانیه‌شمار در جهت معکوس شروع به‌کار می‌کند.

به سنگاپور، نخستین شهر هوشمند جهان خوش آمدید!

چندین مکان در دنیا برای تبدیل شدن به شهر هوشمند، موقعیت بهتری از سنگاپور دارند، اما با یک استدلال ساده متوجه می‌شویم سنگاپور گزینه ایده‌آلی برای این کار است. سنگاپور دولت‌-شهری (city-state) است که تنها ۳۰ مایل وسعت دارد و چند دهه است که توسط یک حزب اداره می‌شود. ثبات سیاسی و موقعیت جغرافیایی این کشور، باعث شده است سنگاپور به‌راحتی بتواند خود را برای میزبانی فناوری‌های آینده آماده کند.

تماشا کنید: روی این سنگ‌فرش قدم بزنید و برق تولید کنید

کم پیش می‌آید که سطح خیابان‌ها با طلا پوشیده شود؛ اما می‌توان آن‌ها را با انرژی سنگ‌فرش کرد. به‌طور دقیق‌تر؛ می‌توانیم سنگ‌هایی روی سطح خیابان‌ها نصب کنیم که قادراند از قدم زدن افراد انرژی تجدیدپذیر تولید کنند.


ماهنامه شبکه را از کجا تهیه کنیم؟

ماهنامه شبکه را می‌توانید از دکه‌های روزنامه فروشی تهران و شهرستان‌ها تهیه کنید. همچنین می‌توانید برای مطالعه شماره‌ها مختلف آن به کتابخانه‌های عمومی سراسر کشور مراجعه نمایید.

منبع:

www.shabakeh-mag.com

کانسپت شهرهای اینده

کانسپت برگرفته از فیلم سینمایی جنگ ستارگان

فیلم جنگ ستارگان ۱ – شبح ترس

www.aparat.com

دانلود فیلم جنگ ستارگان ۲ دوبله فارسی

www.aparat.com

فیلم جنگ ستارگان ۳ انتقام سیت با دوبله فارسی

www.aparat.com

فیلم جنگ ستارگان ۴ | دوبله فارسی

www.aparat.com

فیلم اکشن جنگ ستارگان ۵ | دوبله فارسی

www.aparat.com

فیلم تخیلی جنگ ستارگان ۶ | دوبله فارسی

www.aparat.com

فیلم جنگ ستارگان ۷ نبرد در سیاره تاکودانا

www.aparat.com

فیلم من ربات هستم – I Robot 2004 با دوبله فارسی

www.aparat.com

Mortal Engines 2018 فیلم اکشن ” موتورهای فانی ” دوبله فارسی

www.aparat.com

خلاصه داستان:سال‌ها پس از ویرانی کره‌زمین در جنگی فراگیر و مرگبار، انسان‌ها شهرهایی را بر روی موتورهایی متحرک ساخته و برای ادامه زندگی خود به نبرد با یکدیگر می‌پردازند. در این میان، تام و هستر پس از دیداری غیرمنتظره باهم متحد می‌شوند و …




منبع:

www.google.com

www.aparat.com